نمادها در زبان فارسی

آهو (مظهر ازادگی و بی گناهی)

آسمان (پاکی )

آینه (پاکی و صفا)

آب ( روشنی و حیات) 
اسب (هوشیاری ، شجاعت ، نجابت )
پلنگ ( تکبر و بلند پروازی )

پشه (ضعف و ناتوانی )
جغد ( شومی و نحسی )
باز ( فال نیک )

باد صبا ( خوش خبری و پیام آوری )

تاج ( سروری و بزرگی)

الاغ ( کودنی و صبوری )
بره (معصومیت )

چشمه ( پاکی و زلالی و زایش)
خرس (پر خوری وشهوت )

خزان(افسردگی و غم)
بلبل(بی توجهی و شیداییو عاشقی و دلباختگی )
خرگوش ( غفلت )

زمستان (مرگ و نابودی)

دریا ( عظمت و بخشندگی )

درخت بید ( لرزان و مضطرب)
بوقلمون (چند رنگی و بی اثباتی )
روباه ( مکر و حیله )

رود ( حرکت و تلاش )
بزغاله (شیطنت )

بز (دانایی)

بهار(شادابی و طراوت ورویش)
سگ ( وفاداری )

سنگ ( سرسختی و سنگ دلی)
ببر ( ضعیف کشی)
شیر ( شجاعت و قدرت )

شتر مرغ( بهانه جویی)

شب( تاریکی وجهل و ستم)
بوتیمار (حرص و طمعو غم خوردن )
پرستو (فال نیک و بهار )
شتر (کینه توزی )
طوطی ( تقلید )
عقاب (خودسپندی )
کرکس ( غرور و تکبر )
لک لک (شادی و نشاط )
سیمرغ ( بلند پروازی و همت )

سبزی( پاکی و تقدس)
کبک ( خوش خدامی و طنازی )

روز( نور و روشنایی)
زرافه ( بلندی و نشخواری )

زیتون(صلح و آشتی)
کلاغ ( شومی و نحسی و سخن چینی  )
ماهی ( زیبایی و امید و زندگی و پویایی)
گربه ( بی وفایی و دزدیو بی چشم و رویی )

گوسفند ( خونسردی )
فیل ( یکدلی و قدرت )
گرگ ( درنگی و تجاوز )
نهنگ (عظمت و درندگی )
موش (حقارتوموذیو خسیسی )
کفتار (دزدی و نحسی )
میمون ( تقلید و اطوار )

مار(خوش ظاهر و باطن بد)
عقرب ( زیرکی و خودنمایی )
هما ( سعادت )
قناری ( خوش اوازی )

قورباغه(زشتی)
هدهد (مژده )
کرگردن ( تنومندی پرزوری )

طاووس ( زیبایی و غرور )

عقاب ( بلند پروازی و تیزبینی )

نسیم ( انسان آزاده )

کوه ( استقامتو استواری )

شیر ( شجاعت )

هما ( سعادت و خوشبختی )

ماه ( ایثار و زیبایی )

شب ( ظلم و ستم )

زیتون ( صلح و آشتی )

سرو (آزادگی و جاودانگی )

شمع ( معشوق ) 

صدف ( خاموشی و سکوت )

گل سرخ ( عشق و طراوت )

گل نیلوفر( عزاداری و ماتم)

نی ( انسان غریب و دورافتاده از وطن )

باران ( رحمت و بخشندگی ) 

لاله ( شهید )

ملخ ( بی خیالی و راحت طلبی)

خفاش ( جهل و نادانی و شیطان)

موج (حوادث)

یخ ( دل مردگی )

 

انواع را در دستور زبان فارسی

1-  «را» مفعولی
مفعول گروه اسمی  است که بعد از آن «پس واژه ی  را» می آید یا می توان آورد. در این موارد حرف را نشانه ی مفعولی است.
جور خود را بر ضعیفان آزماید روزگار      /   تیغ را دائم برای امتحان بر مو  زنند                                                                                                                           « محمد قلی تسلیم»
زچشم خویشتن آموختم رسم رفاقت را  /  که هرعضوی به دردآید به جایش دیده می گرید                                                                                                             « هادی رنجبر »
دل را به کف هرکه نهم باز پس آرد     /      کس تاب نگهداری دیوانه ندارد                                                                                                                                   « پژمان بختیاری »
ندانستیم فرصت را بدل نیست     /    زدام این مرغ وحشی را پراندیم                                                                                                                                        « پروین اعتصامی »
زجای گرم به تلخی زخواب می خیزند    /     مساز گرم در این تیره خاک دان جا را                                                                                                                         «  صائب تبریزی  »
فریاد،که درکنج لب، آن خال سیه را        /    دل دانه گمان کرد و ندانست که دام است                                                                                                                «صافی اصفهانی»
عنان به دست فرومایگان مده زنهار          /     که در مصالح خود خرج می کنند تو را                                                                                                                    « صائب تبریزی »
به پیری خاک بازیگاه طفلان می کنم برسر  /   که شاید بشنوم زان خاک ،بوی خردسالی را                                                                                                      « میرزا حسن راهب»
زدست برد دلم را صفای ساعد او             /           گواه عاشق صادق در آستین باشد                                                                                                                 « مخلص نراقی »
2-   «را» بدل از کسره یا علامت مضاف الیه
ملک را دل به هم برآمد.      یعنی : دلِ ملک    «سعدی»   
زنیرو بود مرد را راستی        یعنی :  راستی ِ مرد
گرتشنگان بادیه را جان به لب رسد  /  تو خفته درکجاوه  به خواب خوش اندری   « سعدی »           یعنی: جانِ تشنگان بادیه
ملک را دل به حال او سوخت.     «سعدی »     یعنی : دل ملک
چندان که جهد کردم بازهد و پارسایی / دل را زدام زلفت ممکننشد رهایی   «غبار همدانی »                  یعنی:رهاییِ دل                                                     

                                                                 
3-  «را» حرف اضافه  وآن را چند معنی است .(برای ، به ، از، در، بر،...)
الف: «را» درمعنی «برای»:
حکمت محض است اگر لطف جهان آفرین   /  خاص کند بنده ای مصلحت عام را   « سعدی »          یعنی :برای بنده ای
دل می رود زدستم صاحب دلان خدا را   /   دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا   «حافظ »            یعنی: برای خدا
مصلحت را سخنی چند بگفتم.   « سعدی »        یعنی : برای مصلحت
زنیرو بود مرد را راستی    زسستی کژی زاید و کاستی   «فردوسی »    یعنی:  برای مرد 
ب: « را» در معنی «به »:
مسعودسعد،دشمن فضل است روزگار /     این روزگارشیفته رافضل کم نمای «مسعود سعد»          یعنی: به این روزگار
حاتم طایی را گفتند ازخود بزرگ همت تر درجهان دیده ای یا شنیده ای؟           «سعدی »              یعنی: به حاتم طایی گفتند.
وزیری را گفتند...       یعنی: به وزیری گفتند
«به » مقابله «ازمعانی به »
جفاکردی جفادیدی جفارا        وفاکن تا وفا بینی وفارا       « فخر گرگانی »                                یعنی : به جفا جفا دیدی

ج:«را» درمعنی «در»:
فردارا خدمت می رسیم.     یعنی : درفردا
امروز را کار زیاد دارم
شب را دربوستان با یکی از دوستان اتفاق مَبِیت افتاد.     « سعدی »                                       یعنی : در شب                  مَبِیت: مسکن،خوابگاه ،جای خواب

ششم ماه را روی برتافتند  /    سوی باده و بزم بشتافتند    « فردوسی »                                 یعنی :درماه ششم
د:«را» درمعنی «بر»:
آب بریز آتش بیداد را       /      زیر تر ازخاک نشان باد را      یعنی: برآتش بیداد آب بریز
 
ذ:« را» درمعنی« حرف تاکید» :
من نیز اگرچه ناشکیبم    /   روزی دوبرای مصلحت را
بنشینم و صبر پیش گیرم   /  دنباله ی کارخویش گیرم     « سعدی »
ر:«را »درمقام « قسم و استرحام»دراین صورت کلمه ی همراه آن متمم است نه مفعول
سخن درپرده گفتی با حریفان     /     خدا را زین معما پرده بردار       « حافظ »                           یعنی: به خاطرخدا
ز: «را» در مفهوم ضمیر ملکی « آنِ»:
گرمخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی؟   /    دوست ما را وهمه نعمت فردوس شمارا
ه: «را» درمفهوم «تخصیص و انحصار»:
منت خدای را عزّوجلّ که طاعتش موجب قربت است.    « سعدی »                                            یعنی: منت فقط برای خداست.

جدول راهنمای فعل های گذرا و ناگذر

*پرکاربرد ترین مصدرهای ناگذر (مصدر فعل‌هایی که جمله‌های «دو جزئی» می‌سازند.)

آمدن، افتادن، ایستادن، خوابیدن، رفتن، ماندن، نشستن، مردن، درخشیدن، روییدن، برخاستن، پریدن، دویدن، تابیدن، جنبیدن، نالیدن، وزیدن، گندیدن، لرزیدن، لغزیدن، دمیدن، زیستن، شتافتن، گریستن، خشکیدن، خزیدن، خروشیدن، چرخیدن، جهیدن، جوشیدن، ترکیدن، پوسیدن، پلاسیدن، غرّیدن، لنگیدن، بالیدن (رشدکردن) و ...

 

*پرکاربرد ترین مصدرهای گذرا به مفعول(مصدر فعل‌هایی که جمله‌های «سه جزئی با مفعول» می‌سازند)

خوردن، بردن، آوردن، پوشیدن، خواستن، داشتن، دانستن، دوختن، دیدن، ریختن، ساختن، شستن، شناختن، فرستادن، کاشتن، گذاشتن، گشودن، نوشتن، یافتن، انداختن، بافتن، بستن، پرستیدن، چشیدن، گستردن، نهادن، سرودن، ستودن، راندن، کَندن، نواختن، نگاشتن، کشیدن، فریفتن، دوشیدن، جَویدن، تراشیدن، پسندیدن، پروردن، پراکندن، پاشیدن، افراشتن، افکندن، برافراشتن، بوسیدن، بوییدن، گُزیدن، گَزیدن، تکاندن، خراشیدن و ... 

*پرکاربردترین مصدرهای گذرا به متمّم (مصدر فعل‌هایی که جمله‌های «سه جزیی با متمّم» می‌سازند.)

مصدر	حرف اضافه‌ی مخصوص
نازیدن، نگریستن، پیوستن، چسبیدن، گرویدن، تاختن، پرداختن، اندیشیدن، برخوردن، بالیدن، برازیدن	به
جنگیدن، ستیزیدن، درآمیختن، ساختن، آمیختن (مخلوط شدن)	با
ترسیدن، رنجیدن، گذشتن، پرهیزیدن	از
گنجیدن	در
شوریدن	بر

*پرکاربردترین مصدرهای گذرا به مفعول‌ومتمّم (مصدر فعل‌هایی که جمله‌های «چهارجزیی با مفعول‌و‌متمّم» می‌سازند.)

مصدر	حرف اضافه ی مخصوص
افزودن، بخشیدن، پیوستن، گفتن، دادن، فروختن، سپردن، چسباندن، پرداختن، آموختن (تعلیم دادن) آلودن، آویختن ( وصل کردن، نصب کردن)	به
سنجیدن، آمیختن (مخلوط کردن)، اندودن	با
ترساندن، پرسیدن، خریدن، شنیدن، گرفتن، ربودن، رهاندن، آموختن (فراگرفتن)، دزدیدن، کاستن	از
گنجاندن	در

روش پیدا کردن مسند

روش پیدا کردن مسند

به اول فعل های اسنادی، کلمه های «چگونه؟» یا «چی؟» اضافه می کنیم و مسند را به دست می آوریم؛ مانند:

دانش آموزان از کار خود راضی شدند. ← چگونه شدند؟ راضی ← مسند.

پیش گویی آنها، درست بود. ← چی بود؟ ← درست ← مسند.

فعل اسنادی (ربطی) 

به فعل هایی که مسند می پذیرند فعل اسنادی (ربطی) می گویند.

مسند: صفت یا حالتی است که به وسیله ی فعل اسنادی به نهاد نسبت داده می شود؛ مثلاً:

حسین، فروتن  است. ← فروتن «مسند» ، است «فعل اسنادی».

فروتن صفتی است که ما به وسیله فعل اسنادی به نهاد نسبت می دهیم.

فعل های اسنادی عبارتند از: «است ، بود ، شد ، گشت ، گردید ، شود ، باشد ، باد ، هست ، نیست».

نکته: گشت و گردید باید به معنای «شد» باشد، تا فعل اسنادی محسوب شود؛ مثال:

«هوا سرد گشت.»  ← «گشت» فعل اسنادی است و به معنی «شد».